Tip 285:  Over de kleine beetjes (die helpen!)

In de Volkskrant van afgelopen zaterdag stond een interview met Kate Raworth over haar boek ‘Donuteconomie’. Onlangs postte ik een link naar de documentaire hierover van VPRO’s Tegenlicht. Kijk die ook vooral nog even terug, als je ‘m niet hebt gezien. Ze heeft heldere ideeën over minder consumeren en duurzamer leven.

Aan het eind van het artikel in de Volkskrant vertelt Kate: ,,Uiteindelijk is het niet aan de consumenten om hun gedrag te veranderen, de omslag zal van beleid moeten komen, van bedrijven, maar intussen kan je als individu al in actie komen.’’ En daarna vertelt ze hoe zij dat deed in haar gezin (zie foto).

Ik vind ‘t heel herkenbaar. Ik krijg van anderen regelmatig de reactie dat mijn bijdragen ‘een druppel op de gloeiende plaat’ zijn. En inderdaad, het zijn ook maar kleine beetjes die je als individu bijdraagt. Ik geef mijn kinderen geen verpakte koeken en pakjes drinken mee naar school. Maar daarmee red ik de wereld niet van de ondergang. Noch door zo min mogelijk afval te hebben, veel minder vlees te eten en als het even kan de auto te laten staan. En toch doe ik het. Waarom? Omdat ik op die manier iets kan doen. Het is maar net hoe je daar naar kijkt.  Ik heb gemerkt dat veel mensen een ‘meetlat’ naast ons leven leggen. Vaak wordt gelet op de dingen die wij niet doen. Omdat mensen nu eenmaal graag het foutje bij de ander willen ontdekken. Ik hoor dan: ‘Je gebruikt een groentenetje om plastic tasjes te besparen,  maar je koopt wel een zak dropjes? Da’s toch ook verpakking?’

Het gaat om de mindset. Om de verandering van denken. Vaak merk ik dat sprake is van passiviteit, dat het onderwerp veel mensen koud laat. Terwijl je in de benen moet komen om te willen verduurzamen. Het vraagt iets van je. Dat sprake is van wereldproblemen ontslaat je niet de van de verantwoordelijkheid om zelf iets te doen. Of mensen zeggen: ‘Ja jij doet dat, want jij bent daar helemaal mee bezig. Maar ‘t is niks voor mij.’ En dan lijkt het alsof ze zeggen willen: het is alles of niets. Helemaal wel of helemaal niet. Terwijl ik denk dat het juist in die kleine stapjes zit. Stapjes die we allemaal kunnen maken. Ongeacht hoe groen we zijn. Een kleine stap is ook een stap.

Het produceren van onze spullen (en alles wat er voor nodig is om spullen op de plek van bestemming te krijgen) levert de grootste vervuiling op. Spullen die jij en ik dagelijks kopen in de winkels. Dat besef was voor ons,  indertijd, reden om de rem te zetten op het consumeren. En ja, het is heel prettig om met minder spullen te leven. Maar ‘t heeft voor ons ook met principes en idealen te maken. Door te minimaliseren, door minder te consumeren maak je een keuze. En ik begrijp goed dat niet iedereen dat wil. Of op precies dezelfde wijze  gaat leven zoals wij dat doen. Maar je hoeft jezelf geen minimalist te noemen om minder spullen aan te schaffen. En je hoeft ook niet honderd procent minimalist te zijn om te kiezen voor kwalitatief betere producten.  Zet vandaag gewoon zo’n kleine stap. En laten we dat nou eens met z’n allen doen. Iedereen een stapje. Bijvoorbeeld: je neemt het gebruikte papieren groentezakje weer mee naar de winkel, in plaats van een nieuwe te pakken. Of koop het eerstvolgende product niet in de winkel, maar lekker tweedehands via Marktplaats. Als we dat allemaal nou eens een tijdje volhouden, elke dag iets. Moet je eens kijken welk een effect dat heeft op de lange termijn! Zo hebben wij als gezin al heel wat van dit soort ‘doodnormale’ kleine stapjes gezet in de afgelopen jaren. Niets moeilijks aan: iedereen kan het!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.