Tip 306: Durf jij ‘spullen van vroeger’ los te laten?

Je herkent het ongetwijfeld: als je het ouderlijk huis verlaat, krijg je een paar flinke dozen mee met spullen van vroeger. Mappen met tekeningen van de kleuterschool, oud speelgoed en je eerste babykleertjes; allemaal zorgvuldig verzameld door je ouders. Of misschien heb je nu nog altijd van die dozen bij je ouders staan, terwijl je toch al geruime tijd het huis uit bent. Het is maar net in welke fase je zit en hoe ‘bewaarderig’ je bent ingesteld. Het zou ook nog kunnen dat je zelf iets ouder bent en spullen hebt bewaard voor je kinderen die hoognodig een keer moeten worden meegenomen. Hoe dan ook, meestal zijn ‘t bezittingen waaraan we emotionele waarde toedichten, terwijl we er niets mee doen. Wat we hebben, blijft opgeborgen in een doos. Wees eerlijk, wanneer kijk je die doos eigenlijk in?

Zelf bewaar ik ook spullen voor mijn kinderen. Ik heb daar al eerder over geschreven. Wij streven naar een herinneringenbox per persoon. Waarom ‘maar’ een? Omdat ik denk dat je niet je hele kindertijd vast hoeft te houden. Spullen kunnen je helpen om herinneringen boven te halen. Maar wees realistisch: die tijd is geweest. Een paar dingen zijn leuk, misschien ook om aan je kinderen te laten zien. Maar meestal is het meer van hetzelfde; je haalt het verleden niet terug door nog meer te bewaren.

Daarom zou ik je willen adviseren om aan de slag te gaan met die dozen vol emo-spullen. Ik denk aan de ton met oud Playmobil. Of ‘t krat met autootjes. Kies een paar dingen uit, maak daarin een bewuste keuze. De rest kan weg. Door alles in dozen op zolder te bewaren stel je alleen maar het moment van beslissen uit.

Door kritisch naar je eigen spullen te kijken, kan je ook gemakkelijker keuzes maken in wat je bewaart van je kinderen. Wil je iedere haarlok, schoentje, rammelaar, tekening of zelfgemaakt cadeau houden? Wat gaat je kind er later mee doen? Ook weer bewaren in dozen op zolder? Dat schiet toch niet op? Laat ik het scherper zeggen: je zadelt je kind op met een probleem. Want door al die emo-spullen te bewaren, belast je een kind met een erfenis. Wie zit er nou te wachten op 25 tekeningen uit de kleutertijd? Zeggen een of twee tekeningen niet net zoveel?

En eerlijk is eerlijk: het kan soms lastig zijn om knopen door te hakken. Zorg daarom dat je eerst wat ervaring hebt opgedaan op gebied van minimaliseren. Begin met kleine projecten, maak het jezelf in ‘t begin niet te moeilijk. Train jezelf om een geoefende ‘taxateur’ te worden. Zodat je steeds gemakkelijker bepaalt wat voor jou van waarde is. Zodat je uiteindelijk eenvoudiger durft los te laten.

5 thoughts on “Tip 306: Durf jij ‘spullen van vroeger’ los te laten?”

  1. Ik doe het best vaak… opnieuw alles wegen. De laatste tijd ben ik van dingen foto’s gaan nemen. Zodra je ergens een foto van hebt kijk je er al gelijk anders tegenaan, is het toegevoegde waarde dat ik dit kan vasthouden? Zo kan je alweer meer spullen wegdoen.

    Wel relevant om alles dubbel/in de cloud op te slaan 😉

  2. Ik zit er middenin. 2 jaar geleden mijn mijn ouders met paar maanden ertussen op 90 jarige leeftijd overleden. Ze hadden zelf in de loop der jaren mede door verhuizingen, al heel veel weggedaan. En bij het ontruimen van de flat deden mijn zus ook veel weg, voornamelijk omdat het grotendeels zo in de flat hoorde maar verder niet veel emo waarde had.
    Wat blijft zijn oude foto’s van mijn grootouders en de hunne, ik ben ze aan het scannen nu. Maar gooi ik ze erna weg? weet het nog niet.
    De Getuigschriften van de lager school van beiden, zwemdiploma’s, trouwboekje en nog het een en ander dat soort dingen. Wat doe ik daarmee?
    Ik heb 1 dochter en dan zit die er later weer mee, buiten mijn zus is er geen verdere familie.

  3. Zolang mijn ouders leefden heb ik niets weggegooid van de spullen uit mijn kindertijd, die mijn moeder wilde bewaren. Er ging al wat weg toen ze kleiner gingen wonen. Na hun dood heb ik wat spullen die mij dierbaar zijn, meegenomen. Ook een paar schilderijen en een mooie vaas, die heel goed in mijn kamer passen. Ik heb niks met die trend van alles maar weggooien. En dat heeft niets te maken met het ‘niet durven los te laten” van spullen. Ik vind het fijn om ook wat tastbare herinneringen te hebben aan mensen waarvan ik veel gehouden heb.

  4. De eerste schoentjes van mij, mijn man en onze zoon van 14 staan op een plank in de huiskamer. Elke dag zie ik ze en word ik er blij van 🙂

  5. Heel herkenbaar, mijn dochter is inmiddels al ruim 2 jaar de deur uit en er staan bij mij nog steeds dozen met van alles en nog wat. Dat komt nog wel een keer zegt ze als ik vraag wanneer ze die dozen meeneemt. Toen ze op zichzelf ging wonen hebben we alles wat ze niet gelijk mee kon nemen wel in dozen gedaan. Er zaten dingen bij waarvan ik dacht ga je daar echt nog iets mee doen? Maar er mocht niets weg. Er was ook een tas bij met dvd’s waarvan ik dacht daar ga je niets meer mee doen, maar ook die moest blijven. Tot vorige week toen ze ineens zei Mama die dvd’s kunnen wel weg. Ah gelukkig dat is alvast een grote tas minder. Ik heb maar een klein huisje met weinig bergruimte en haar kamer die mijn hobby/logeerkamer moest worden is nog steeds niet veel leger, maar het begin is er. En niet verder vertellen, ik heb stiekem ook wat dingen weggedaan ,waarvan ik weet dat ze niet eens meer weet dat ze die nog had.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.