Ook zo verwend tijdens de feestdagen?
Maar wat als een cadeau niet helemaal bij je past…
Misschien herken je het wel.
De feestmaand ligt achter ons en je bent verwend. Met dingen die op je verlanglijstje stonden, lekkere dingen om te snoepen, maar misschien ook met cadeautjes waarvan je bij het uitpakken al dacht: wat moet ik hiermee?
En je bent niet de enige.
Als je nu even op Marktplaats kijkt, zie je het meteen. Heel veel kerstgeschenken van werkgevers staan er alweer op. Nog nieuw, soms zelfs ongeopend. Tja, wat doe je met iets dat je hebt gekregen en dat je spuuglelijk vindt?
Ga je het zeggen tegen je schoonmoeder, die vol trots iets gaf waarvan ze zeker wist dat het echt iets voor jou was, terwijl jij bij het zien meteen wist: oef, dit is niets voor mij.
We kennen allemaal dat gezegde wel. Een gegeven paard mag je niet in de bek kijken.
Dus nemen we cadeautjes vaak met een glimlach aan en bedenken later wel wat we ermee doen. Eerst zetten we het uit fatsoen neer. Daarna verhuist het langzaam naar een steeds minder prominente plek. En uiteindelijk verdwijnt het in een kast of in een doos op zolder. Jammer. En soms ook best ingewikkeld, door alle gevoelens die erbij komen kijken.
Want mag je het wel weer weggeven? Of zelfs wegdoen? Dat kan je toch niet maken. Nu in januari zit je ermee. Maar tegelijkertijd is dit ook iets waar je van kunt leren.
Want aankomend jaar kun jij stap voor stap laten zien dat je blij wordt van andere dingen dan spullen. Dat je steeds meer inziet dat rust, ruimte en aandacht belangrijker voor je zijn. Je hoeft dat niet groots aan te pakken. Juist door het af en toe te benoemen. Nu, maar ook in maart, in mei en in september. Zodat het langzaam bekender wordt dat jij niet meer zo zit te wachten op spullen. Of in ieder geval niet op spullen die niet op jouw wensenlijstje stonden.
In oktober kun je dan het gesprek aangaan. De feestdagen komen eraan, hoe gaan we het dit jaar vieren? Misschien kun je aangeven dat je liever geen spullen krijgt, of juist iets anders waardeert. En omdat je daar het hele jaar al iets over hebt gedeeld, kan het zomaar zijn dat mensen in je directe omgeving daar eerder gehoor aan geven.
En als iemand dan toch iets geeft waar je niet op zit te wachten, merk je misschien ook dat je zelf meer vrijheid voelt om het door te geven aan iemand die het wel erg kan waarderen.
Want laten we ons vooral omringen met lievelingsitems. Niet met spullen die we uit schuldgevoel neerzetten.
Dat geldt ook misschien wel voor je werkgever. Soms kun je daar op tijd iets laten horen. Niet mopperen over wat je kreeg, maar juist delen wat je voor aankomend jaar bedacht hebt. Misschien kun je zelfs meedenken. Gaan jullie dit jaar voor een kringloopbon of een ‘no waste army’ kerstpakket?
En ja, ik hoor je denken: Gera, dan ken je mijn familie nog niet.
Action en Temu spulletjes all over the place. Dat gaat niet werken.
Tuurlijk snap ik dat. Het ligt soms gevoelig. Zeker als iemands liefdestaal cadeautjes geven is. Dan zit er zoveel liefde achter verpakt in iets waar jij niet op zit te wachten. Je kunt mensen niet dwingen te doen wat jij wilt. Ergens houdt het op bij op tijd inspireren.
Maar soms mag je ook best duidelijk zijn.
En ja, dat is misschien wel het moeilijkste wat er is.
Iets krijgen en dan eerlijk zeggen: dank je wel, maar heel eerlijk, dit is echt niet mijn smaak. Oef.
Maar verplaats je eens in de gever.
Als iemand jou liefdevol en eerlijk zou zeggen: oeh, dit is niet helemaal mijn ding, wat zou jij dan denken? Zou je denken: wat ondankbaar. Of zou je misschien denken: wat fijn dat ze het eerlijk zegt, dan weet ik het voor een volgende keer.
Als jij elke keer blijft glimlachen en dank je wel zegt, weet die ander ook niet dat hij of zij blijft geven wat jij niet mooi vindt.
Het vraagt dus ook iets van jou. Goed luisteren, afstemmen en eerlijk zijn. Juist ook als jouw naasten wel op spullen zitten te wachten die jij zelf helemaal niet nodig hebt of mooi vindt.
Je merkt wel; minimaliseren gaat eigenlijk helemaal niet over spullen… En weet je kunt de niet gewilde cadeautjes toch beter een tweede leven geven bij een ander thuis dan ze uit schuldgevoel te laten stofhappen bij jou in huis.